Ewangelickie korzenie Kościół w Iwcu został zbudowany w stylu neogotyckim z czerwonej cegły. Jest to kościół jednonawowy, który nie posiadał (do roku 1985) wydzielonego prezbiterium.

   Z protokołów wizytacyjnych wynika, że kościół w Iwcu "jest pochodzenia poewangelickiego wyznania augsbursko-reformowanego zbudowany pod koniec XIX wieku (1885-96 r.)", chociaż istnieje też druga wersja, że zbudowany był w latach 1901-07. Istnieje również hipoteza, że mógł on powstać dzięki inicjatywie pewnej Niemki, która pod koniec XIX wieku sprzedała swe posiadłości w Hucie a pieniądze przeznaczyła na budowę kościoła. Jest to jednak nie potwierdzona przez dokumenty hipoteza. Kościół powstał dla potrzeb zamieszkujących Iwiec i okolice Niemców, którzy w przeważającej części byli protestantami.

   Pamiętajmy, że tereny te należały do zaboru pruskiego a pod koniec XIX wieku nasilił się proces germanizacji. W Iwcu obok kościoła wybudowany został dom parafialny tzw. pastorówka. Mieszkali w niej jednak nie pastorzy a trzy siostry zakonne tego wyznania. Jest to ewenement na tych terenach i w tym wyznaniu nawet jak na dzisiejsze czasy.

   Kościół w Iwcu prawdopodobnie obsługiwał pastor z Tucholi. Niestety w archiwum parafialnym nie zachowały się dokumenty sprzed II wojny światowej, kiedy kościół należał do ewangelików i o tym okresie niewiele możemy powiedzieć.

    Po zakończeniu II wojny światowej, władze komunistyczne chciały kościół rozebrać na cegłę, która miała być przeznaczona do odbudowy stolicy. Ówczesny sołtys Iwca, Antoni Chechła, wraz z kilkoma mieszkańcami uchronił kościół od rozbiórki.

   Władze państwowe przekazały kościół katolikom. 25 X 1945 roku Kuria Biskupia pismem skierowanym do ks. Waleriana Labensa, proboszcza parafii w Bysławiu, zezwala na poświęcenie kościoła pw. Matki Boskiej Różańcowej w Iwcu. Tym samym zezwala katolikom na sprawowanie sakramentów świętych.

   W listopadzie 1945 r. ówczesne władze przekazały kościół w Iwcu parafii Bysław wraz z plebanią oraz około 20-ma morgami ziemi. Zachował się dokument zawierający spis zabudowań i wyposażenia kościoła, w którym czytamy:

1. kościół z zakrystią i wewnętrznym urządzeniem (ołtarz, organy, ławki, ambona, chrzcielnica - w stanie dobrym);

2. dzwonnica z dwoma dzwonami;

3. jednopiętrowa murowana plebania zajęta przez nadleśnictwo Wierzchlas;

4. ogród warzywny i owocowy 1 morga;

5. rola 20 mórg;

6. stodoła wraz z chlewem;

7. drewutnia; W kościele iwieckim, jako że był on filią parafii Bysław, odprawiane były Msze św. tylko w niedziele i święta.

    25 X 1957 r. ks. Stefan Krzoska, z parafii bysławskiej, proponuje Kurii Biskupiej utworzenie parafii w Iwcu. W piśmie skierowanym do biskupa Kazimierza Józefa Kowalskiego zaznacza: "Ludność według tego co mogę zauważyć, nie bardzo ubiega się o utworzenie nowej parafii w Iwcu...", dalej jednak dodaje: "Trzeba jednak przyznać, że bierze udział jedynie w nabożeństwach w Iwcu, które im zapewniam w niedziele i święta." Stwierdza, że chociaż ludność nie jest przychylna nowej parafii to jednak lepiej będzie gdy ona powstanie, gdyż "do kościoła parafialnego w Bysławiu wcale nie chodzą". Być może chodziło ks. Krzosce o nowy argument dla władz państwowych w walce o odzyskanie plebani i ziemi.

   27 VIII 1967 r. ks. biskup mianuje w Bysławiu nowego wikariusza-ekspozyta (z prawem organizowania parafii) ks. Bogdana Milewskiego. Pierwotnie do nowej parafii miały należeć: Iwiec, Ostrowo, Wierzchucin Stary i Nowy, Mukrz, Bieszewo, Sarnówek, Wierzchlas, Wysoka, Kosowo - około 2000 dusz. Niektóre jednak z tych miejscowości, powodowane sentymentem do starych parafii, nie weszły w skład parafii Iwiec.